X-Men: The Last Stand (2006): de film versus de strips

The Last Stand, de afsluiting van de eerste X-Men-trilogie, heeft tot doel een van de grootste mutantenverhalen aan te passen. Het is gebaseerd op de Saga of the Dark Phoenix en het idee van een remedie tegen mutatie. Bron-voor-bron-decodering.

Zoals in elk artikel in deze serie wordt alleen geverifieerde informatie (makers, distributie, data, stripnummers) vermeld; de vergelijkende analyse is van ons, zonder dialoog of beschermde beelden te reproduceren.

De Dark Phoenix Saga (Uncanny X-Men #129-138, 1980)

Het primaire bronmateriaal voor de film is de Dark Phoenix Saga, gepubliceerd in Uncanny X-Men #129-138 (1980) door Chris Claremont en John Byrne, en wordt beschouwd als een van de grootste verhalen in de stripgeschiedenis. Jean Grey, al verbonden met de kosmische entiteit Phoenix (verscheen in Uncanny) Nadat ze een ster heeft verslonden en de dood van miljarden wezens heeft veroorzaakt, offert Jean, geschokt door haar eigen daden, zichzelf op om te voorkomen dat de Phoenix opnieuw schade aanricht. Dit tragische en kosmische verhaal schokte de lezers en herdefinieerde de X-Men.

De film pakt de kern van het drama – Jean getransformeerd in een oncontroleerbare macht, het liefdesverdriet van degenen die van haar houden, het laatste offer – maar vereenvoudigt de dimensie ervan radicaal. Waar de strips een kosmisch fresco ontvouwen over het buitenaardse sjiitische rijk en een galactisch proces, verankert de film alles op aarde. De Phoenix is ​​niet langer een aparte kosmische entiteit, maar een tweede onderdrukte persoonlijkheid van Jean, vrijgelaten na zijn ‘dood’ in X2. Deze meer intieme psychologische herlezing wijkt af van de mythologische grootsheid van de oorspronkelijke saga, maar behoudt de emotionele inzet: de geliefde die een bedreiging is geworden.

De mutant “cure”, tweede plot van de film

De film combineert de Dark Phoenix Saga met een tweede plot: de ontdekking van een ‘genezing’ die het mutante gen kan onderdrukken. Dit idee is geïnspireerd op de ‘Gifted’-boog van de serie ‘Astonishing X-Men’ (2004), van Joss Whedon en John Cassaday, waarin een laboratorium een ​​anti-mutante behandeling ontwikkelt. Deze intriges roepen een diepgaande en hartverscheurende vraag op: is mutatie een ziekte die genezen moet worden of een identiteit die we moeten aannemen? Voor sommige mutanten met verlammende krachten is de remedie bevrijding; voor anderen is het een ontkenning van wie ze zijn, een poging om hun verschil uit te wissen. Dit debat, dat de kern vormt van de mutantenmetafoor, geeft de film zijn thematische rijkdom.

Door deze twee verhalen te combineren, probeert de film zijn trilogie over sterke kwesties af te ronden. De remedie verdeelt de mutantengemeenschap en doet het conflict tussen Xavier en Magneto opnieuw oplaaien: de eerste ziet het als een persoonlijke keuze, de tweede als een genocidewapen. Dit plot, trouw aan de geest van ‘Gifted’, verrijkt de discussie over identiteit en acceptatie. De fusie met de Phoenix Saga daarentegen overbelast het verhaal: twee grote verhalen, die elk hun eigen film verdienen, strijden om ruimte. Deze dichtheid, gecombineerd met radicale keuzes voor het schrijven van scripts, verklaart de meer gemengde ontvangst van dit derde deel.

Een verminderde Phoenix en radicale sterfgevallen

De belangrijkste kritiek op de film betreft de behandeling van de Phoenix. Door hem te reduceren tot een onderdrukte persoonlijkheid en niet tot een kosmische entiteit, ontneemt de film het karakter van zijn mythologische dimensie. De Phoenix van de strips is een oerkracht van het universum, een bijna goddelijke kracht; die van de film is een psychologische bedreiging, zeker spectaculair, maar zonder de galactische schaal van de bron. Deze vereenvoudiging, gedicteerd door de beperkingen van het aardse verhaal, stelt lezers teleur die gehecht zijn aan de grootsheid van de saga. Famke Janssen speelt desalniettemin een verontrustende Phoenix, wiens kracht en instabiliteit indrukwekkend blijven.

De film onderscheidt zich ook door zijn radicale keuzes: verschillende hoofdpersonages sterven of verliezen hun krachten, in een verlangen om impact te maken en de trilogie af te ronden. Deze brutale beslissingen verdeelden de fans, waarbij sommigen het als durf zagen, anderen als een verspilling van geliefde personages. Ze demonstreren de wens van de film om een ​​definitief einde te bieden, zelfs als dit betekent dat centrale figuren moeten worden opgeofferd. Voor de lezer contrasteren deze sterfgevallen met de strips, waarin de personages, met name Jean Gray, cyclische sterfgevallen en wederopstandingen ervaren. De film veronderstelt een doel dat de strip van nature nooit helemaal oplegt.

De personages, van papier tot scherm

• Jean Gray / de Feniks– Getransformeerd in een verwoestende macht, maar teruggebracht tot een onderdrukte persoonlijkheid.
• Het Beest– Historisch lid en gemuteerde diplomaat, gespeeld door Kelsey Grammer, trouw aan de geest van het personage.
• Magneto— Tegen de remedie, die hij ziet als een genocidewapen.
• Xavier- Geconfronteerd met het dilemma van de controle over de Phoenix en Jean.
• Wolverine— Verscheurd tussen zijn liefde voor Jean en de noodzaak om hem tegen te houden.

De Fauve, diplomatieke figuur van mutanten

De film introduceert het Beest (Hank McCoy) in zijn volwassen rol als diplomaat. Een van de oprichters van de film presenteert hem als minister van Mutantzaken, een brug tussen de regering en de mutantengemeenschap, een rol die trouw blijft aan zijn dimensie als man van dialoog. Kelsey Grammer verleent hem een ​​geprezen elegantie en gravitas, waardoor de essentie van het personage wordt vastgelegd.

De Fauve illustreert perfect het centrale thema van de film: de relatie met het eigen verschil. Gedwongen om te kiezen tussen het aannemen van zijn beestachtige uiterlijk of het nemen van de remedie die hem in zijn menselijke vorm zou herstellen, belichaamt hij het dilemma dat de kern van het verhaal vormt. Het traject, tussen schaamte en acceptatie, resoneert met de mutantenvraag. Dit personage, dat in eerdere films lang onderbenut werd, krijgt hier een ereplaats. Voor de lezer is het een uitnodiging om een ​​van de meest innemende leden van de X-Men te ontdekken, wiens verhaal, van begaafde jongere tot beestachtige wetenschapper, door de hele mythologie van de strip loopt.

Een ambitieuze maar onvolmaakte conclusie

The Last Stand wilde de trilogie afsluiten door twee van de grootste X-Men-verhalen aan te passen. Deze prijzenswaardige ambitie stuitte op de moeilijkheid om dergelijk rijk materiaal te condenseren. De Dark Phoenix Saga en de genezingsboog verdienden elk hun eigen film; hun fusie, gecombineerd met een verandering van directeur en radicale keuzes, leverde een meer omstreden deel op dan zijn voorgangers. Niettemin behoudt de film sterke momenten, gedragen door de acteurs en de kracht van de thema's. Het illustreert de gevaren van aanpassing: alles willen omarmen kan de samenhang schaden.

Deze gemengde ontvangst doet niets af aan de rijkdom van de verhalen die haar inspireren. Integendeel: de grenzen van de film herinneren aan de grootsheid van de Black Phoenix Saga, een meesterwerk waarvan de kosmische schaal en tragische diepte ongeëvenaard blijven. Voor de lezer is The Last Stand een uitnodiging om de bron te ontdekken, waar het lot van Jean Gray zich afspeelt op de schaal van het universum, en waar het dilemma van de genezing de identiteit van de mutanten in twijfel trekt met een scherpte die de film alleen maar raakt. De strip onthult opnieuw alle rijkdom die het scherm moet hebben gecondenseerd.

Waar te beginnen met lezen

Ter uitbreiding van de film is de Dark Phoenix Saga (Uncanny X-Men #129-138, 1980), van Claremont en Byrne, de belangrijkste bron en een hoogtepunt op het gebied van strips. Uncanny X-Men #101 (1976) markeert de eerste verschijning van de Phoenix. De ‘Gifted’-boog van ‘Astonishing X-Men’ (2004), van Whedon en Cassaday, ontwikkelt de remedie. Deze reis behandelt de bronnen van een film waarin twee cultverhalen samenkomen.

Chronologie van strips om te weten

• 1976– Uncanny X-Men #101: de eerste verschijning van de Phoenix.
• 1980– Griezelige X-Men #129-138: The Dark Phoenix Saga.
• 2004— “Astonishing X-Men”: Hoogbegaafd: The Mutant “Cure” Arc.

Collectiekant: naar welke cijfers moet worden gestreefd na de film

The Last Stand wijst op belangrijke sleutels tot de Bronstijd.Griezelige X-Men #101(1976, eerste verschijning van de Phoenix) is een zeer gewilde uitgave, belangrijk voor de mythologie van Jean Grey. De cijfers van deSaga van de donkere Phoenix(#129-138, 1980) zijn voornaamste doelwitten, vooral die welke sleutelmomenten in het verhaal markeren. De ‘Gifted’-boog van ‘Astonishing X-Men’ (2004) biedt toegankelijkere moderne doelwitten. Deze cijfers bestrijken verschillende budgetten. Zoals altijd bepalen conditie en gradatie de waarde; vertrouwen op echte recente verkopen wordt sterk aanbevolen.

Zijn plaats in de saga en voor de verzamelaar

The Last Stand sloot de eerste trilogie af met het niet zonder problemen aanpassen van twee cult-X-Men-verhalen. Voor de verzamelaar benadrukte het de Dark Phoenix Saga en Uncanny X-Men #101, majeursleutels. Het illustreert het effect van aanpassingen op de markt. Naast speculatie nodigt de film je uit om de Saga van de Black Phoenix te ontdekken, een kosmisch en tragisch meesterwerk, evenals het debat over de ‘genezing’ van de mutanten. Door deze verhalen samen te voegen, geeft hij een verkorte versie, maar herinnert hij zich de kracht ervan. Het is een toegangspoort tot twee pieken in mutantstrips.

Het oordeel: twee gecondenseerde cult-saga's

• Loyaliteit:Jean's transformatie in een Phoenix, het dilemma van de dierbaren, het idee van de remedie en het Beest komen uit de strips.
• Vrijheden:de Phoenix gereduceerd tot een onderdrukte persoonlijkheid, de afwezigheid van de sjiieten, de samensmelting van de twee verhalen, de radicale sterfgevallen.
• Verzamelbare nummers:Uncanny X-Men #101 (Phoenix), The Dark Phoenix Saga (#129-138), “Verbazingwekkende X-Men: Gifted”.

X-Men: The Last Stand heeft tot doel de Dark Phoenix Saga en de genezingsboog aan te passen, maar hun fusie en radicale keuzes maken dit tot het meest omstreden deel van de trilogie. Trouw aan Jean's drama en het dilemma van de identiteit van mutanten, vereenvoudigt de film de kosmische dimensie ervan. Voor zowel de lezer als de verzamelaar is het een uitnodiging om de Dark Phoenix Saga en Uncanny X-Men #101 te ontdekken.

Veelgestelde vragen